Samarbeid er alfa og omega, meiner han som hadde innlegg på Hardangerkonferansen under tittelen «Eit liv utan Hardangerfrukt ... er det mogleg?».

– Ja, det går veldig fint. Sånn er det berre. Det er stort sett ingen forbrukarar som kjem til å grina, det er heller ingen butikkeigarar som kjem til å grina om frukta frå Hardanger forsvinn. Dessverre, men det er kalde fakta, sa Tomm Fjeldheim.

Han driv meir med konseptutvikling og strategi enn med reklame, men jobbar for reklamebyrået Fjeldheim & Partners, som han sjølv har starta.

– Eg jobbar for tida tett opp mot dei store innanfor daglegvarebransjen. Og mykje med Rema 1000, eller dei store stygge ulvane som mange likar å kalla dei. Tidlegare har eg jobba med NorgesGruppen og med Bama heilt sidan 1986, fortalde Tomm Fjeldheim.

På spørsmål om kva kompetanse Fjeldheim har på frukt, var svaret enkelt og greitt: – Eg trur eg er ganske god til å selja den.

Er ikkje uerstatteleg

Fjeldheim trur ikkje det å lukkast med å byggja opp merkevara berre er viktig for fruktnæringa, men at det òg er viktig for heile Hardanger.

Ifølgje han er det ein veg å gå. For det store volumet av norsk frukt vert, anten ein likar det eller ikkje, seld gjennom dei store daglegvarekjedene. Og her vert frukta, i stor grad alt for anonymt presentert, slik stoda er i dag.

Fjeldheim meiner det kan vera lurt å snakka direkte med dei store.

– Kvifor skal dyrkarane berre snakka med Bama, lurer han på. Fjeldheim meiner fryktdyrkarane i Hardanger sit på den flottaste merkevara, men til trass for det, likevel ikkje greier å utnytta potensialet som ligg innanfor sal og marknadsføring av dei flotte varene. Og som han sa:

– Det er kjekt å snakka om ei mangelvare for ein gongs skuld. For dyrkarane i Hardanger greier per i dag ikkje å levera den mengda marknaden vil ha.

Likevel kan det vera lurt å byggja opp under merkevara.

Anonymt gull

Epla er lødd opp i svære haugar. Ein plakat laga av butikken sjølv fortel om norske eple, kva dei kostar og kanskje kva sort det er, eller berre om det er gule eller raude eple.

– Det å vera tilgjengeleg og synleg er det som betyr alt, sa Fjeldheim og viste fram foto av den anonyme Hardanger-frukta i butikken og eitt anna av korleis han meiner frukt og bær frå Hardanger burde vore presentert. Under svære skilt med ein tydeleg bodskap om kva ein får: «Hardangerfrukt» eller «Hardangerplommer».

Ei merkevare som har greidd nettopp dette og som berre sel varene sine gjennom Rema 1000-butikkane, er Lofotlam. Dei er tydlege, slik Hardangerfrukta òg bør og kan verta, ifølgje Fjeldheim.

For å få til ein betre presentasjon, gav Fjeldheim råd om å gå selektivt til verks. Sidan frukt frå Hardanger er ei mangelvare, er det kanskje nok å samarbeida berre med ei av daglegvarekjedene, meiner han.

På spørsmålet om kva produsent som vert vekstvinnar i åra som kjem, svarte Fjeldheim bær. Bringebær, blåbær, moreller og kirsebær.

– Eg trur moreller og plommer vil få stor vekst i åra som kjem. Eple er viktig, men eg trur eple er den frukta kundane kastar mest av, sa han.

Fjeldheim meiner framtidas kundar et berekraftig framfor vakker natur.

– Er heile Hardanger økologisk i framtida. Eg håpar de er størst og best. Fordi dette kjem til å braka laus, sa Fjeldheim som hadde lagt merke til utspelet frå Leif Øye frå fruktlageret på Utne om betre samarbeid.